tag:blogger.com,1999:blog-87688571681009702792011-12-02T05:19:21.083-08:00briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-8768857168100970279.post-29984490843551756892007-11-11T01:33:00.002-08:002007-11-11T01:33:35.580-08:00สควอโล่ลูกรัก<br /><br />กิ๊ว~ น่ารักจริงๆลูก แต่มาถูกป๊ะป๋าทรมารทรกรรมแบบนี้ น่าสงสาร<br /><br /><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><img alt="Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket" src="http://i227.photobucket.com/albums/dd285/brioche_photo/4spcopy.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768857168100970279-2998449084355175689?l=briochesweetshop.blogspot.com' alt='' /></div>briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8768857168100970279.post-6013335472290637412007-11-11T01:30:00.002-08:002007-11-11T01:30:36.274-08:00[Fan fiction] Ketakyo Hotman Reborn<br />Original by Amano Akira<br />Fan fiction by Brioche<br />Paring: Hibari Kyouya x Belphegor<br />Rate: Yaoi (Don’t know now)<br />Title: Prince’s journal<br /><br />Attention please!<br /> อา...เปิดฟิคใหม่ก็ต้องมีธรรมเนียมทักทายแบบนี้แหละหนอ ยินดีต้อนรับท่านผู้อ่านสู่โลกสีม่วงใบน้อยของ Brioche ค่า<br /> ห่างหายไปนานเพราะโรงเรียนปิด ข้าน้อยต้องไปใช้กรรมที่ก่อไว้ ตอนนี้ได้ขึ้นสวรรค์แล้วเลยมาแต่งฟิคต่อ ฟิคเรื่องนี้ลงควบคู่ไปกับยามาสึนะภาค 2 นะคะ<br /> ก่อนอื่นต้องมาดูคู่เอก คู่ที่ไม่ค่อยมีคนจิ้น หนูเบลกับท่านขาฮิบารินั่นเอง<br /> ทำไมต้องฮิบะเบล? ฮิบาริกับเบลเป็นคนที่เหมือนกันอย่างไม่น่าเชื่อ (ออกแนวจิตส์ๆเหมือนกัน) เรื่องอื่นตามกันเองในเนื้อเรื่องนะคะ<br /> เรื่องนี้ออกแนวเด็กมีปัญหา ใครไม่โปรดมากก็ข้ามไปดูคู่ใสปิ๊งฝั่งนู้นแล้วกัน มิฉะนั้นอ่านไปก็เครียดเสียเปล่า<br /> ช่วงนี้กำลังติดเล่นโยคะค่ะ กำลังฝึกหนูแฮมที่เลี้ยงไว้ให้เล่นด้วย มันดันเก่งกว่าเรา สามารถม้วนตัวเป็นก้อนกลมได้ ขืนเราทำบ้างกระดูกสันหลังคงเดาะ<br /><br />ป.ล.วันเสาร์ที่ 27 กับ วันอาทิตย์ที่ 28 ขอเชิญชวนชาวเชียงใหม่เมืองเหนือไปงานการ์ตูนที่พันธ์ทิพย์พลาซ่านะ เราจะไปดูเพื่อนเต้นโคเวอร์<br /> ว่าแต่...บอร์ดนี้มีใครเอาจะเอาโดจินไปขายที่งานนั้นบ้างจะได้ไปช่วยอุดหนุน<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Introduction<br />Prince’s sadness<br /><br /> นกฮูกครวญเพลงเสียงทุ้มต่ำกลมกลืนไปกับเสียงพิณแห่งสายฝน บทเพลงถูกเร่งจังหวะให้เร้าใจยิ่งขึ้นเมื่อปลายสายฟ้าแปลบปลาบกระทบพื้นดิน<br /><br /> หยาดฝนกลั่นตัวจากหมู่เมฆลงมาไม่ขาดสายราวกับบ้าคลั่ง สายลมหวีดหวิวตีกระจก พาความเย็นเยียบมาอาบไล้แผ่นแก้วใสให้เป็นผลึกน้ำแข็ง<br /><br /> เบลมองผ่าม่านเส้นผมสีทองบางๆไปนอกหน้าต่าง เด็กชายกอดหมอนนุ่มไว้แน่น แม้ไม่เห็นแววตา แต่โดยรวมแล้วากัปกิริยาของเจ้าชายน้อยคืออาการเหม่อลอย<br /><br /> เบลชอบเสียงลม เขากำลังมองหาสายลมที่แม้จะเพ่งมองเท่าไรก็ไม่มีวันเห็น รอยยิ้มแย้มกว้างบนเรียวปากบางเพราะเขากำลังสนุกกับการที่ต้องทำเช่นนั้น<br /><br /> แต่ว่าในใจลึกๆนั้นเหน็บหนาวหนักหนา ละอองไอของหยาดพิรุณนั้นช่างหนาวเย็น<br /><br /> เบลเกลียดฝน เพราะฝนเป็นเหมือนเลือดของท้องฟ้า ...เลือด หยาดน้ำสีโกเมนที่ดึงเจ้าชายให้เข้าใกล้กับฝันร้ายในวัยเยาว์ ความรู้สึกที่ราวกับเอาเท้าไปแหย่ใกล้ๆกับบึงไฟนรกอย่างใดอย่างนั้น เปลวไฟวูบวาบลามเลียทุกประสาทรับความรู้สึกให้ทรมาน<br /><br /> เจ้าชายน้อยกระชับก้อนนุ่นในปลอกผ้าไว้แน่น เบลรู้สึกเบาใจขึ้นนิดหน่อยเมื่อยังรับรู้ถึงน้ำหนักของมงกุฎทองคำอันน้อยบนเรือนผมสีรวงข้าวสุก ตอนนี้เขายังเป็นเจ้าชาย<br /><br /> ...เป็นเจ้าชายน้อยของพ่อกับแม่<br /> ...เจ้าชายของพี่ชาย...<br /><br /> หลักฐานที่ว่าพวกเขายังอยู่ในใจของเบลยังอยู่<br /><br />...<br /><br /> สควอโล่มองเด็กชายข้างตัวไม่วางตา เจ้ายน้อยที่เขาแอบเอ็นดูเหมือนลูกชายกำลังมีบรรยากาศหงอยๆอยูรอบกาย<br /><br /> “เบล...นายเป็นอะไรน่ะ” เสียงทุ้มนุ่มร้องทัก<br /><br /> เจ้าชายน้อยคร้านจะตอบคำถาม<br /><br /> “เอ๋! สควอโล่ยังไม่เข้านอนอีกหรือ นี่ก็ดึกแล้วน้า~” เสียงใสเฉไปเรื่องอื่น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นของที่ฉลามคลั่งถืออยู่<br /><br /> “ฉันสิควรถามนาย เฮ้!ยิ้มอะไรน่ะ” สควอโล่โวยวายเมื่อเห็นรอยยิ้มพรายบนใบหน้าของเบล<br /><br /> “อ๋อ! สควอโล่มารอบอสนี่เอง เตรียมผ้าเช็ดตัวไว้ในเลยหรือ?” เบลกระเซ้าคนน่าแกล้งอย่างสนุกสนาน นี่เป็นอีกกิจกรรมโปรดของเจ้าชายเลยล่ะ การที่ได้มองคนถูกแกล้งหน้าแดงซ่านซ่อนผ้าขนหนูเนื้อนุ่มเป็นพัลวันนี่มันมีความสุขจะตายไป<br /><br /> “ถ้านายยังแซวฉันได้อยู่แสดงว่าไม่เป็นอะไรมากแล้ว ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรบอกฉันได้นะ” สควอโล่รีบผลุนผลันออกไปเมื่อได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดออก แต่พ่อฉลามก็ไม่ลืมที่จะลูบศีรษะเจ้าชายน้อยอย่างเอ็นดู พร้อมทั้งกำชับให้รีบเข้านอน<br /><br />...<br /><br /> ...ดูมีความสุขจังเลย...<br /><br /> ภาพสควอโล่กำลังเช็ดผมเปียกๆของแซนซัสพลางบ่นเป็นหมีกินผึ้งเรื่องที่เจ้านายลืมเอาร่มไปทำงานด้วย ขณะที่แซนซัสรวบเอวบางของนักดาบหนุ่มแล้วประทับจุมพิตที่ริมฝีปากอย่างโหยหา ดูเหมือนสควอโล่จะไม่ขัดขืนเท่าใดนัก ท่อนแขนเรียวรั้งคอร่างสูงลงมาเพื่อจะได้จูบตอบอย่างถนัด<br /><br /> แซนซัสหอมแก้มภรรยา?ฟอดใหญ่ ก่อนจะโดนสควอโล่ทั้งผลักทั้งดันให้รีบไปอาบน้ำ<br /><br />…<br /><br /> คู่ข้าวใหม่ปลามันนี่น่าหมั่นไส้เสียจริง<br /><br /> คนลอบมองอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินจากไปในทางเดินอันมืดมิด<br /><br /> ความมืดช่างเหมือนกับความเศร้าที่กลืนกินจิตใจ<br /><br /> แต่ความมืดยังคงปกปักษ์กายมิให้ศัตรูร้ายมองเห็น<br /><br /> ผิดกับความเศร้าที่ต้องปิดมันไว้อย่าให้ใครได้เห็นเด็ดขาด<br /><br /> ความเศร้าไม่เคยปกป้องเรา ใยเราจึงจ้องรักษามันไว้ด้วย<br /><br />...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Chapter II<br />Prince’s dream<br /><br /> บรรดาตุ๊กตาไส้นุ่นที่ถูกเย็บเป็นรูปสัตว์นานาชนิด ฝีเย็บแบบโบราณไปกันได้ดีกับกระดุมไม้ลงรักสีดำวาววับ แสงสลัวจากโคมไฟสะท้อนบนพื้นผิวมันวาวเกิดเป็นประกายแสงคล้ายว่าเจ้าสัตว์หน้าตาจิ้มลิ้มเหล่านั้นกำลังมองตามทุกฝีก้าว<br /><br /> เจ้าชายน้อยในชุดนอนแขนยาวตัวโคร่งสีดำสนิทตัดกับผิวขาวสีน้ำนม มือเล็กบรรจงถอดมงกุฏทองคำวางไว้บนศีรษะปอนๆของตุ๊กตากระต่ายตัดเย็บด้วยมือ ความเก่าแก่ของมันเห็นจากผ้าขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจาง ลูกตาหลุดลุ่ยบิดเบี้ยวของมันแลดูเศร้าสร้อยระคนปวดร้าว<br /><br /> “ฝันดีนะ...” เบลจุมพิตที่หน้าผากมนๆของตุ๊กตากระต่าย กลิ่นที่แสนคุ้นเคยอวลอยู่รอบกาย กลิ่นของพี่ชาย ตัวแทนของพี่ชาย...<br /><br /> เตียงนุ่ม อบอุ่น แต่แสนเหน็บหนาวสำหรับเจ้าชายไร้บัลลังก์อย่างเบลเฟกอร์ เจ้าชายน้อยกระชับผ้าห่มแน่น เจ้าชายไม่อยากนอนหลับเลย<br /><br /> ถ้าเพียงเขาไม่ใช่มนุษย์ ถ้าเพียงเขาไร้ชีวิจิตวิญญาณ<br /> หากแม้เป็นได้ดั่งตุ๊กตา<br /> ฝันร้ายนั้นคงไม่มีวันมาเยือน<br /><br />...<br /><br /> “ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย...” น้ำเสียงใสปานกังสดาลแก้ว กรีดกริ่งลิ่วล้อลมรำเพยในสวนสวย สองเจ้าชายน้อยเผื่อแผ่คำอธิษฐานถึงพระเป็นเจ้าให้กับทุกๆคน ไม่ว่าเสด็จพ่อ เสด็จแม่ ทหารในสนามรบ แม้กระทั่งกระต่ายสีขาวขนปุยที่กระโดดเริงเล่นไปมาอย่างร่าเริง<br /><br /> “ขอให้ข้าพระองค์ได้อยู่ร่วมกับผู้คนอันเป็นที่รักของข้าพระองค์ตลอดไป อาเมน...” ประโยคแสนไพเราะเอ่ยถ้อยวจีนี้ด้วยความเคร่งขรึมที่เจืออยู่ในน้ำเสียงของเด็กชายฝาแฝด เทวดาน้อยทั้งสองยิ้มให้แก่กัน<br /><br /> เพียงแต่รอยยิ้มกว้างแห่งความสุขของเจ้าชายผู้น้องบิดเบี้ยวไป...<br /><br /> เด็กชายกำลังครุ่นคิด...<br /><br /> อะไรหนอคือความรัก และบุคคลที่เขารักคือใคร<br /><br /> เรื่องนี้เพียงเอ่ยถามพี่ชายผู้เป็นปราชญ์ พี่ชายย่องแถลงไขถึงพระบิดา และพระมารดา<br /><br /> พี่ชายมีความสุขตรงไหนกันนะที่จะอยู่กับผู้ที่หันหน้าให้แก่หน้าที่ และไม่มีวันจะเหลียวหลังมามองพวกเรา<br /><br /> เจ้าชายรู้จักคำว่าพระบิดา และพระมารดา แต่ไม่เคยได้รับรู้ถึงคำว่าพ่อกับแม่เลย...<br /><br /> เบลกำลังอธิษฐานใหม่ในใจ<br /><br />...<br /><br /> ข้าแต่พระบิดา พระเจ้าผู้อยู่เหนือทุกสิ่ง<br /><br /> ข้าและเขาต่างเป็นลูกแกะในทุ่งหญ้าของพระองค์<br /><br /> เพียงแต่ข้าจดจำเขาได้ในบรรดาแกะขาวที่พระองค์ทรงสร้างไว้มากมาย<br /><br /> เพราะเขาเป็นเพียงกระจกเงาบานเดียวที่สะท้อนภาพแกะดำอย่างข้าให้กลายเป็นลุกแกะสีขาวได้<br /><br /> อยาก...ข้าอยากเหลือเกินที่จะเป็นลูกแกะสีขาวพิสุทธิ์อย่างเขาบ้าง<br /><br /> อา...พี่ชายข้า ข้าอยากจะอยู่กับเขาตลอดไป<br /><br /> ขอแกะขาวตัวนั้นดำรงอยู่กับข้าพระองค์ตลอดไป ขอหยาดหยดแห่งชีวาชโลมกายข้าให้เป็นสีขาวดุจเดียวกับเขา<br /><br /> ขอพระองค์ทรงโปรดให้ข้าได้กระทำการนั้นด้วยเถิด...<br /><br />...<br /><br /> ยามโลหิตแกะขาวหลั่งไหลอาบกายา ทำให้เจ้าชายน้อยรู้ว่า<br /><br /> เขาได้อยู่ในความมืดดำยิ่งกว่าเดิม พร้อมๆกับการหายไปลูกแกะสีขาวที่เขารักที่สุด<br /><br /> แกะดำเอย... จะสังเวยเจ้าด้วยโลหิตแกะขาวสักกี่ร้อยพัน มิมีวันเปลี่ยนผันตัวเจ้าเองได้<br /><br /> แกะดำเอย... แม้จะย้อมด้วยสีแดงฉานนั่นสักเท่าใด ไม่มีวันที่จะทำให้สีดำได้ซีดจาง<br /><br />...<br /><br /> อุ่นจังเลย<br /><br /> ในคืนเหน็บหนาวยังมีความอบอุ่นแนบทับสัมผัส<br /><br /> มือน้อยของเจ้าชายถูกกอบกุมด้วยคนที่รักและเอ็นดูเขา<br /><br /> หน้าผากเนียนถูกทาบทับจากตนที่เขาเชิดชู<br /><br />“แซนซัส...สควอโล่” เจ้าชายน้อยฝืนฉีกรอยยิ้มกว้าง ตรงข้ามกับนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างที่ฉายแววอ่อนล้า<br /><br /> ดวงตาคู่งามสีฟ้าใส ตัวแทนของเลือดขัตติยาที่จะติดตัวเขาชั่ววันตาย<br /><br /> ดวงตาคู่ที่เหมือนพี่ชาย<br /><br /> ตราบาปที่เบลไม่อยากให้ใครเห็น<br /><br />“อย่าฝืนยิ้มเลยน่า” สควอโล่จิ้มนิ้วที่เป็นจักรกลบนแก้มนุ่มของเจ้าชายน้อย แม้เหล็กกล้าเย็นเยียบในถุงมือหนังยังทำให้เบลรับรู้ถึงความอบอุ่นของคนข้างตัว นั่นทำให้เขาเก็บรอยยิ้มไว้ไม่ลง<br /><br />“ทำไมฉันต้องมาปลอบเด็กนอนฝันร้ายอย่างนายทุกคืนด้วย” แซนซัสบ่น แต่มือใหญ่ลูบเรือนผมนุ่มอย่างเอ็นดู<br /><br />เจ้าชายมองพ่อแม่ประหลาดๆของตน ความอบอุ่นนี้ซึมซาบสู่หัวใจเด็กน้อยผู้ไม่ยอมเปิดใจให้ใคร<br /><br />เพียงที่นี่ที่เดียวเท่านั้นที่เป็นครอบครัวที่แท้จริง<br /><br />...<br /><br />แซนซัสกับสควอโล่ได้แต่คิด ขอสักวันที่ความรักและเอ็นดูที่เขามีให้เจ้าชายน้อยจะละลายผลึกน้ำแข็งที่ก่อตัวในหัวใจ<br /><br />ถึงแม้จะรู้ว่าดวงใจของเด็กน้อยเป็นน้ำแข็งที่เย็นตัวอย่างรวดเร็วเกินไป ทำให้ผิวหน้าที่ควรเป็นระนาบเรียบกลับบิดเบี้ยวไป สะท้อนให้รอยยิ้มของเบลดูไม่เหมือนรอยยิ้มของวัยบริสุทธิ์เท่าใดนัก<br /><br />แต่อย่างไร เบลก็คือเบล ไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่าให้เบลเป็นอย่างที่เบลอยากจะเป็น หรือได้ทำอย่างที่ต้องการจะทำ<br /><br />ขอวิงวอนต่อเบื้องบนเพียงว่า ได้โปรดส่งใครสักคนมาช่วยเด็กน้อยน่ารักคนนี้ให้พ้นจากการตามล่าของภูตผีแห่งความฝันทีเถิด<br /><br />...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Chapter III<br />Price’s wind<br /><br /> เบลทานอาหารเช้าพร้อมกับแจกรอยยิ้มให้ทุกคนเป็นปกติ เด็กชายหัวเราะในลำคอแบบที่คนอื่นฟังแล้วรู้สึกสยองเป็นกำลัง<br /><br /> เจ้าชายกำลังอยู่ในอารมณ์อยากเชือด งานอดิเรกของเจ้าชายคือการลอบสังหาร<br /><br /> สควอโล่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกำลังออกอาการ คุณมาม้ารีบยื่นรูปของเหยื่อให้เจ้าชายน้อยไปทำงาน<br /><br /> น่าเสียดายที่มีเหยื่อแค่รายเดียว รายนี้คงโชคร้ายหน่อย เพราะเบลกำลังอยากทรมานคน<br /><br />...<br /><br /> สายัณห์ตะวันคล้อย ท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงฉาบด้วยสีแดงฉานดุจระบายผ้าขาวด้วยโลหิต เจ้าชายน้อยลากกระเป๋าเดินทางใบโตเข้ามาในสวนหลังตึกใหญ่ อาณาจกรส่วนตัวของเบล และสถานที่อันเป็นเกียรติแก่ศพทั้งหลาย<br /><br /> เจ้าชายน้อยมองหาหลุมที่ขุดเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าก่อนจะโยนกระเป๋าเดินทางลงไป กระเป๋าเดินทางที่เป็นต่างโลกศพของชายในรูปถ่ายเมื่อเช้า<br /><br /> เบลฝังกลบหลุมที่ขุดใต้ต้นซากุระต้นใหญ่โล้นใบดอกที่ท่านรุ่นที่หนึ่งให้นำมาจากญี่ปุ่นเพื่อประดับสวนนี้ ลำต้นสีดำทะมึนดูน่าเกรงขามเพราะดูดกินวิญญาณของซากศพเบื้องล่าง<br /><br /> เจ้าชายน้อยมองหลุมศพที่เพิ่งฝักกลบใหม่ด้วยอาการแน่นิ่ง<br /><br />...<br /><br /> พี่ฮะ ที่ที่พี่หลับอยู่หนาวไหมฮะ<br /><br /> มีใครเอาดอกไม้ไปให้พี่บ้างหรือเปล่า<br /><br /> รู้อะไรไหม? ที่นี่นะ คนที่นอนอย่จะได้เห็นดอกไม้ปีละครั้ง<br /><br /> สักวัน ถ้าผมกลับไปหาพี่ได้ ผมจะเอาดอกไม้ไปให้พี่นะฮะ ดอกกุหลาบสีแดงที่พี่ชอบ สีแดงเหมือนเลือดของพี่ไง<br /><br /> ถ้าถึงวันนั้นผมจะเป็นดอกไม้ให้พี่ตลอดไปนะฮะ<br /><br />...<br /><br /> แทนพันธะสัญญา เจ้าชายน้อยหยิบมีดเล่มที่สะอาดออกมา คมมีดเฉือนผ่านผิวขาวลงลึกถึงเส้นเลือดดำ ด้วยความแม่นยำของเบล รอยแผลใหมความยาวเท่ารอยแผลเป็นเดิมไม่มีผิดเพี้ยน โลหิตสีแดงสดไหลลงสู่พื้นดิน<br /><br /> ผมให้พี่ได้แค่นี้นะฮะ<br /><br /> ตราบใดที่ทั้งโลกนี้แผ่นดินยังเชื่อมเป็นผืนเดียว สัญญาของผมพี่คงรับรู้<br /><br /> เบลฉีกแขนเสื้อเป็นเส้นยาวก่อนที่จะผูกด้วยมือข้างที่เหลือกับปากที่งับปลายเชือกอีกด้าน แล้วผูกเงื่อนขันเชนาะอย่างชำนิชำนาญ<br /><br /> ไม่เคย...ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดสักครั้ง หากแต่ร่างกายโงนเงนนั้นล้มลงนอนแนบพื้นดิน<br /><br />...<br /><br /> มาอิตาลีน่าเบื่อกว่าที่คิด<br /><br /> ฮิบาริตีหน้าขมึงทึงอย่างไม่สบอามรมณ์จนคนที่อยู่ข้างๆอย่างดีโน่ถึงกับผวา ดวงตาคมกวาดมองอบๆสวนสวยอย่างเบื่อๆ<br /><br /> มาไกลถึงนี่แท้ๆ แต่ยังมาเจอซากุระ ไม่น่ามาตามคำชวนของไอ้เบื๊อกนี่เลย<br /><br /> กึก...<br /><br /> ฮิบาริสะดุดสายตากับเงาตะคุ่มๆใต้ต้นซากุระต้นใหญ่ ร่างของใครสักคนนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวนี้พวกมาเฟียเขาเอาศพเหยื่อมาทิ้งไว้ประดับสวนหรือนี่<br /><br /> กรรมการรักษากฏแห่งโรงเรียนมัธยมนามิโมริสะกิดคุณครูพิเศษของตนให้มองไปที่ตรงนั้น ดีโน่แทบจะผวาวิ่งหนี นั่นคือผีใต้ต้นซากุระอย่านั้นหรือ แต่ถึงอย่างไรอาจารย์สุดเป๋อก็เจอลูกศิษย์สุดโหดลากให้ไปพิสูจน์<br /><br /> ...<br /><br /> นี่มันเด็กของสควอโล่ไม่ใช่รึ<br /><br /> ดีโน่มองอย่างตกตะลึง พอๆกับฮิบาริที่เจอคูแค้นเก่ามาตอนตายตรงหน้า<br /><br /> “ยังไม่ตายนี่นา” ดีโน่ร้องขึ้น เมื่อเห็นไหล่บางเคลื่อนตามจังหวะหายใจเบาๆ<br /><br /> “ดี งั้นปล่อยไว้นี่แหละ ฉันง่วงแล้ว” ดูเหมือนฮิบาริยังเคืองเจ้าชายจอมกวนไม่หาย เด็กหนุ่มปรายตามองศตรูเก่าที่ไม่เหลือเค้าของรอยยิ้มแสยะบนใบหน้า ริมฝีปากบางซีดเซียว<br /><br /> เจ้าหมอนี่มันเก่งขนาดนั้น แล้วทำไมมานอนหมดท่าอยู่ตรงนี้<br /><br /> สายคาคมกริบไล่เจอสาเหตุ แผลที่เลือดเริ่มหยุดไหลแล้ว แต่กองเลือดเป็นวงโตปรากฏบนพื้นดิน<br /><br /> “ต้องโทรบอกแซนซัสกับสควอโล่แล้ว” ดีโน่เริ่มลนลาน ชายหนุ่มสะดุดรางไม้เข้าจังเบ้อเร่อ<br /><br /> “ขืนนายโทรตามหมอนี่ได้ตายจริงๆพอดี รีบเอาตัวไปรักษาก่อนดีกว่า” ฮิบาริพยุงร่างปวกเปียกบนพื้น ร่างสูงโปร่งน้ำหนักเบากว่าที่คิด<br /><br />...<br /><br /> บรรดาหน่วยพยาบาลของคาบัคโรเนมิลี่กลับไปกันหมดแล้ว<br /><br /> ร่างบางบนเตียงนอนหลับด้วยฤทธิ์ยา ริมฝีปากเริ่มมีสีเลือดขึ้นบ้างแล้ว แม้ผิวหน้าขาวจัดตามแบบคนเมืองหนาวจะดูซีดเซียว<br /><br /> “ฉันไปจัดการธุระเรื่องเบลก่อนะ ถ้านายง่วงก็ไปนอนได้แล้ว ห้องของนายอยู่ชั้นบน” ดีโน่พูด ก่อนจะเดินออกไป<br /><br /> เมื่อสิ้นเสียงประตูที่ปิดลงแล้ว ฮิบาริมองเจ้าชายนักฆ่าที่เขาเพิ่งแบกมาเมื่อครู่<br /><br /> คนเรานี่ก็มีอะไรแปลกๆมากเหมือนกัน อย่างเจ้านี่ ไม่มีใครทำอะไรตัวเองได้ ดันมาเชือดข้อมือตัวเองเล่นเสียอย่างนั้น<br /><br /> แต่เท่าที่ไดนั่งฟังภูมิหลังของหมอนี่ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจ<br /><br /> มือเรียวยกเอามงกุฏทองคำบางๆออกจาเรือนผมนุ่ม ผมที่ปรกหน้าปรกตาเป็นสิ่งที่เจ้าชายใช้ปิดกั้นจิตใจจากโลกภายนอก<br /><br /> คนๆนี้ไม่อยากมองโลกชัดๆหรือไง<br /><br /> ฮิบาริมองคนที่เป็นรุ่นพี่เขาไปปีนึง แต่ไอ้นิสัยเด็กๆแบบนี้ทำให้ยากจะชื่อเรื่องอายุจริง<br /><br /> เป็นเด็กที่ประหลาดชะมัด...<br /><br /> ฮิบารินึกเทียบจิตใจของเบลกับผืนน้ำ เรื่องบางเรื่องในอดีตคงเป็นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลน้ำไปเรื่อยๆ ทำให้ผืนน้ำราบเรียบกระเพื่อมไหวสะท้อนเรื่องราวบนผืนโลกให้บิดเบี้ยว<br /><br /> เขาถูกชะตากับเจ้าหมอนี่ ถึงแม้ก่อนนั้นจะไม่ชอบขี้หน้า<br /><br /> ฮิบาริกำลังจะปลีกตัวเดินออกไป สัมผัสหนึ่งติดที่มือ<br /><br /> “พี่ฮะ!” เสียงใสครางเป็นภาษาที่เขาไม่เข้าใจ เด็กหนุ่มผมดำพอจะเดาได้ว่าร่างนั้นกำลังร้องเรียกใครสักคน<br /><br /> แต่แล้วฮิบาริก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อแรงบีบจะมือเรียวนั้นแรงขึ้น พอๆกับเล็บที่จิดเข้าไปในเนื้อ<br /><br /> ...มันแกล้งหลับหรือเปล่านี่...<br /><br /> ฮิบาริแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเห็นรอยยิ้มฉีกกว้างอย่างสะใจ เด็กหนุ่มกำลังจะลงทอนฟาใส่เป้าหมายที่ทำร้ายเขาก่อน<br /><br /> ท่านผู้คุมระเบียบสุดโหดกลับชะงักกึก เมื่อเห็นน้ำใสไหลอาบแก้มขาว ทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่แท้ๆ<br /><br /> ฮิบาริปล่อยทอนฟาลง เขายื่นมือไปทาบหน้าผากของเจ้าชาย ฮิบาริพอจะเข้าใจว่าทำไมเจ้าฉลามจอมโวยวายนั่นถึงเอ็นดูหมอนี่นัก<br /><br /> ใจเย็นๆหน่อย พ่ออัจฉริยะ<br /><br />...<br /><br /> อืม...รู้สึกดีจังเลย<br /><br /> เจ้าชายครางพลางยิ้มกว้างทั้งที่ยังหลับอยู่<br /><br /> สควอโล่กับแซนซัสมานอนเป็นเพื่อนอีกแล้วหรือ เบลปรือตามองลอดม่านผมเบาบาง<br /><br /> ข้อมือของมือที่ทาบหน้าผากตนอยู่เล็กเกินกว่าที่จะเป็นข้อมือของบอส สัมผัสเบาเกินไป ไม่ใช่สควอโล่ ที่แน่ไม่ใช่แมมม่อนด้วย<br /><br /> ใครกัน?<br /><br /> เบลถอยกรูด ก่อนจะกระโดดโหยงไปตั้งหลัก<br /><br /> “อ้อ...ที่แท้ก็พ่อหนุ่ทอาวุธลับของวองโกเล่นี่เอง” เจ้าชายน้อยยิ้มแสยะ มีเหยื่ออีรายมาให้เชือดถึงที่อิตาลีเลยหรือ<br /><br /> เบลความหามีดที่ซ่อนไว้ แต่ต้องเบ้หน้าเมื่อหาไม่เจอ<br /><br /> “หานี่อยู่หรือไง” ฮิบาริอวดใบมีดเหล็กกองโตกับเส้นลวดเส้นบางที่เขาค้นมาจากตัวของเจ้าชายจอมสับ<br /><br /> “เอามาคืนนะ” เบลกระโจนใส่ฮิบาริ แต่ถูกร่างที่มีความสูงแทบไม่ต่างกันคว้าที่ลำคอ แล้วชูให้สูงจากพื้น<br /><br /> “ไม่คืนหรอก นายจะได้ถูกฉันซัดง่ายขึ้นไง” ฮิบาริพูดเสียงเหี้ยม ก่อนจะขว้างร่างสูงโปร่งของเด็กชายลงกับเตียงนอนนุ่ม<br /><br /> “แกจะทำอะไรเจ้าชายน่ะ!!” เบลโวยวายเหมือนติดนิสัยมาจากสควอโล่<br /><br /> ฮิบาริมองคนตรงหน้าด้วยใบหน้าเฉยชา ก่อนจะผลักร่างบางให้ล้มลงแล้วกระชากผ้าห่มอุ่นมาห่มให้<br /><br /> “หึ... เก่งแต่ปากเหมือนเดิมเลยนะ หัดดูสภาพตัวเองหน่อยสิ” ฮิบาริหมายถึงหน้าซีดๆของเบล<br /><br /> เจ้าชายน้อยสงบลงบ้างแม่ในใจจะยังเคืองๆอยู่<br /><br /> เสียเลือดแค่นี้เจ้าชายนอนหลับวันเดียวก็หาย สควอโล่มาแบกเจ้าชายกลับตอนเช้าบ่อยๆ<br /><br /> แต่ว่าเห็นหน้าบูดๆของหมอนี่แล้วมันน่าอารมณ์เสีย เจ้าอาวุธลับนี่คงจะเป็นหนึ่งในของหายากไม่กี่อย่างที่ทำให้เจ้าชายหมดสนุก<br /><br /> “นี่!ทำไมไม่ยิ้มล่ะ ทำหน้าบึ้งไปได้ ไม่มีความสุขหรือไง” เด็กชายที่นอนอยู่บนเตียงถามขึ้น น้ำเสียงที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดลอยมาจากริมฝีปากที่โงขึ้นจนใกล้จะเป็นรอยยิ้มถาวรอยู่แล้ว ฮิบาริอดไม่ได้ที่จะพิจารณาใบหน้าไร้เดียงสากับรอยยิ้มกว้างนั่น<br /><br /> นายยิ้มอะไรของนายล่ะ ฉีกไปอย่างไร้จุดหมายงั้นหรือ<br /><br /> “แล้วนายยิ้มเพราะมีความสุขหรือเปล่า” ฮิบาริถามคำถามที่ทำให้เบลถึงกับนิ่งคิด<br /><br /> “ม...มีสิ เจ้าชายมีความสุขจะตาย” เจ้าชายน้อยละล่ำละลัก<br /><br /> “คนที่มีความสุขเขาไม่เชือดข้อมือตัวเองเล่นหรอก”<br /><br /> อีกแล้วนะ...นายทำให้เจ้าชายคิดได้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือกว่าคนที่มองทุกอย่างออกยังมีคนที่มองคนๆนั้นอย่างทะลุปรุโปร่ง<br /><br /> “สัญญากับฉันสิว่าจะไม่ทำอีก” ฮิบาริกล่าวเสียงเย็น ไอ้เจ้าชายนี่ แกเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ฉันรู้สึกสงสาร เป็นไม่กี่คนที่แปดเปื้อนด้วยสีดำยิ่งกว่าฉัน โดดเดี่ยวอ้างว้างกว่าใคร<br /><br /> เคยคิดกันบ้างไหม<br /><br /> เมฆาที่ล่องลอยอย่างเดียวดายนั้นไปได้เพราะใครกัน นอกจากสายลมที่คอยับความหวังจากใครๆ<br /><br /> “ให้กรีดเลือดสาบานไหม” เจ้าชายยิ้มเผล่ ไอ้เจ้าชายโรคจิตบ้าคลั่งเลือดนี่เทาเอาฮิบาริอยากเอาทอนฟาตั๊นหน้าสักที<br /><br /> พวกสัตว์กินเนื้อเหมือนๆกัน แต่ดันทำตัวอ่อนนี่มันน่านัก<br /><br /> ฮิบาริก้มตัวลง ริมฝีปากบางสัมผัสหน้าผากของคนบนเตียงเบาๆ<br /><br /> แทนคำสัญญาแล้วกัน<br /><br />...<br /><br />เล็กๆน้อยๆจากเจ้าชาย<br /><br />เอ๋...<br /><br />เมื่อกี๊เจ้าอาวุธลับของวองโกเล่จูบเจ้าชายเหรอ เจ้าบ้านี่หน้าตึงมือถึงดีชะมัด<br /><br />ถูกของมันแฮะ เจ้าชายจะมีความสุขไดอย่างไรในเมื่อยังมีพันธะกับพี่ชายอยู่<br /><br />สลายพันธะนั่นแล้วหลงเหลือแต่เส้นใยโยงถึงกันบางๆ<br /><br />ง่ายจะตายไปใช่ไหมล่ะ<br /><br />แต่เจ้าชายไม่ยอมหรอกนะ เจ้าชายอยากหอมแก้มฮิบาริบ้างนี่นา มาให้เจ้าชายเอาคืนเดี๋ยวนี้<br /><br />...<br /><br />จบเหอะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768857168100970279-601333547229063741?l=briochesweetshop.blogspot.com' alt='' /></div>briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8768857168100970279.post-92024343366933871542007-11-09T05:10:00.001-08:002007-11-09T05:10:46.497-08:00ใครบ้าทำอาหารแบบเราบ้าง ยกมือหน่อยเร้ว!<br /><br />ทำไมถึงบ้า?<br /><br />เพราะ...อาหารเป็นปัจจัย 4<br />เพราะ...เราทานอาหารทุกวัน<br />เพราะ...ทำอาหารแล้วสนุก<br /><br />คุ๊กกี้ช็อกโกแลตสูตรนี้มาจากอาจารย์ประจำวิชาคหกรรมที่โรงเรียนค่ะ เราเอามาปรับปรุงนิดหน่อยเพราะจำสูตรการตวงส่วนผสมไม่ได้ เลยต้องใช้การเทียบกันเองในส่วนผสม กรรมวิธีโบราณใช้ได้<br /><br /><br /><div align="center">เริ่มกันเลย!!!</div><div align="left"></div><div align="left">อันดับแรกต้องเตียมส่วนผสมทั้งหมดก่อน</div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">1.แป้งสาลีเอนกประสงค์ 1/2 กิโลกรัม</div><div align="left">2.ผงโกโก้ 200 กรัม (แล้วแต่ชนิดของผงโกโก้รวมทั้งความชอบ)</div><div align="left">3.ผงฟู 1/4 ช้อนชา</div><div align="left">4.เกลือ 1 ช้อนชา</div><div align="left">5.ไข่ไก่ 1 ฟอง</div><div align="left">6.น้ำตาลทรายละเอียด น้ำหนักเท่าไข่ไก่</div><div align="left">7.เนยสดชนิดเค็ม 250 กรัม (1 แท่งใหญ่)</div><div align="left">8.ของตกแต่งตามชอบ (ลูกเกด, ช็อกโกแลตชิพ, รอยัลไอซิ่ง, เมอร์แรง, ถั่วต่างๆ)</div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="center">เตรียมของเสร็จแล้วใช่ไหม ลงมือทำได้</div><div align="center"> </div><div align="center"></div><div align="left">1.อุ่นเตาอบที่ไฟแรงสุด (ประมาณ 400 องศา)</div><div align="left">2.ร่อนแป้ง, ผงโกโก้, ผงฟู, เกลือ เข้าด้วยกัน 2 ครั้ง พักไว้</div><div align="left">3.ตัดเนยเป็นชิ้นเล็กๆ ปั่นหรือตีให้ขึ้นฟูเป็นสีขาว ตามด้วยการเติมน้ำตาลลงไปทีละน้อยๆ ผสมให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียว ตอกไข่ใส่แล้วผสมให้เนื้อเนียนสวยไม่แยกชั้น</div><div align="left">4.เติมส่วนแป้งที่ร่อนแล้วลงไปทีละน้อย ผสมให้เข้ากันจนหมด</div><div align="left">5.ปั้นแป้งให้เป้นก้อนแบนๆ วางลงในถาดที่ปูด้วยกระดาษไข แล้วยัดใส่เตาอบเลย</div><div align="left">6.นั่งรอสัก 15 นาที สังเกตว่าถ้ากดดูไม่เละมากให้เอาออกจากเตา แซะ และผึ่งบนตะแกรง</div><div align="left"></div><div align="left">ไม่ต้องบอกวิธีกินใช่ไหม</div><div align="left"></div><div align="left">ต่อไปนี้คือรูปคุกกี๊ที่ทำเรียบร้อยตกแต่ด้วยครีม (จากเค้ก ปาดมันมาสดๆร้อนๆ) </div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><br /><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><img style="WIDTH: 330px; HEIGHT: 227px" height="654" alt="Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket" src="http://i227.photobucket.com/albums/dd285/brioche_photo/DSC03167.jpg" width="717" border="0" /></a><br /><br /><div>^อันที่ใหญ่ที่สุดขนาดเท่ารองเท้าเบอร์ 41 เชียวนะ ยังงงๆอยู่ว่าสุกได้อย่างไร <a href="http://photobucket.com/" target="_blank"></a></div><br /><br /><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768857168100970279-9202434336693387154?l=briochesweetshop.blogspot.com' alt='' /></div>briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8768857168100970279.post-8844716458727529352007-11-09T04:25:00.002-08:002007-11-09T04:25:37.641-08:00ฉลองวันแรก ดีใจกับเราหน่อย<br /><br />กว่าจะพิมพ์ประโยคด้านบนได้ทำเอาแทบแย่ พิมพ์ช้าแบบนี้ไปเป็นเสมียนคงไม่ได้ อย่างที่ได้กล่าวมาแล้วว่างานอดิเรกของเราคือการวาดรูป (เอ๊ะ!หรือยังไม่ได้บอก) วันนี้ฉลองวันแรกด้วยรูปนี้เลยค่ะ<br /><br /><a href="http://photobucket.com/" target="_blank"><img alt="Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket" src="http://i227.photobucket.com/albums/dd285/brioche_photo/candyboy2.jpg" border="0" /></a><br /><br />แนะนำหน่อย ด้านบนนี้คือลูกชายคนที่หนึ่งของเราเอง<br /><br /> นายห่วย Sawada Tsunayoshi จาก Ketakyo Hitman Reborn ของ อาจารย์ Amano Akira<br /><br /> เรื่องโปรดในดวงใจ เพราะมีหนุ่มน้อยน่ารักมากมาย (ไม่ใช่ล่ะ)<br /><br />ภาพนี้เป็นภาพแรกที่นำไปปรับด้วย Photoshop7.0 แล้วออกมาสวยใช้ได้ เลยเอามาอวด แต่ว่า...ถึงจะมีโปรแกรมสำหรับลงสีใช้แล้วแต่ก็ใช้ไม่เป็นอยู่ดี โรคโง่นี่ก้ไม่หายเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768857168100970279-884471645872752935?l=briochesweetshop.blogspot.com' alt='' /></div>briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8768857168100970279.post-13839397246240723922007-11-07T04:01:00.000-08:002007-11-07T04:01:38.112-08:00วันพุธ ที่ 7 พฤศจิกายน 2007<br /><br />เรียน ... (สามารถเติมชื่อท่านได้ในช่องว่างดังกล่าว) ที่เคารพรัก<br /><br /> ข้าพเจ้าขอรายงานตัวในฐานะตัวแทนของมนุษย์ยุตหินทั้งหลาย (รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่คิดว่าคอมพิวเตอร์คือโทรทัศน์) ขอกล่าวทักทายกับทุกท่าน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านสามารถอ่านภาษาของข้าพเจ้ารู้เรื่อง<br /> ด้วยความสัตย์จริง ข้าพเจ้าเพิ่งเคยรู้จักคำว่า "บล็อก" ก็เมื่อไม่นานมานี้ จึงใคร่ขอขอบพระคุณเพื่อนๆทุกคนที่เป็นแรงผลักดัน(จากสหบาทาของพวกเขา) ให้เราเปิดบ้านส่วนตัวสักที แน่ล่ะ! ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้าน หวังว่าข้าพเจ้าจะไม่ลืมกุญแจบ้านบ่อยๆหรอกนะ<br /> <br />...<br />(แปะใบปลิวโฆษณา)<br />...<br /><br /><strong>ขอเชิญชวนแกมบังคับทุกท่านสู่ Brioche:sweetshop ร้านกาแฟหลังน้อยที่ท่านอาจจะมานั่งจิบชา พูดคุยนินทาได้สารพัด</strong><br /><strong></strong><br /><strong> ราคาย่อมเยาไปถึงฟรี (ถ้าแวะมาแล้วยิ้มให้คนขายสักหน่อย)</strong><br /><strong></strong><br /><strong>เปิดบริการแล้ววันนี้ เราจะต้อนรับท่านด้วย Fanart (ห่วย...เขาเรียกว่าโชว์ห่วย) Fan fiction (เลอะเทอะ) Original Novel (เลอะเทอะยิ่งกว่า) และแน่นอน Diary ร้อนๆ ยกมาเสิร์ฟถึงที่ (ไอ้อันหลังนี่แหละที่เลอะเทอะที่สุด)</strong><br /><strong></strong><br /><strong> ว่างๆแวะมาให้ได้นะ แฮ่~</strong><br /><strong></strong><br /><strong>...</strong><br /><strong></strong><br /><strong> ปวดหัวกับโฆษณากันไปแล้วใช่ไหม ลองดูภาคภาษาอังกฤษที่น่า...ปวดหัวกว่า</strong><br /><strong></strong><br /><strong>English Version:</strong><br /><strong></strong><br /><strong>September, 7th 2007</strong><br /><strong></strong><br />Dear ... (write your name in that blank)<br /><br /> First, I'm really sorry for my bad English because I'm not a good student in English class at my school, if you see any mistake please forgive me.<br /> I'm very Low-tech man. I've just heard the word "BLOG" from my friend ad then they said to me "You must make your own blog"<br /> This is the secound time that I feel happy to technology ( The first time, I could sign in my e-mail). Hope I do not forget the password.<br /><br /><div align="right">...Brioche...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8768857168100970279-1383939724624072392?l=briochesweetshop.blogspot.com' alt='' /></div>briochehttp://www.blogger.com/profile/15904512293331025917noreply@blogger.com0